คำนำผู้เขียน

posted on 06 Mar 2008 08:23 by sakdam

           บ้านเพิ่งมีเน็ตเป็นของตัวเอง เลยตั้งใจว่า จะทำบล๊อกใหม่ให้น่าดูน่าอ่าน เริ่มต้นมิรู้ จะเขียนอะไรดี เลยหยิบยกคำนำของตัวเอง ในหนังสือนวนิยาย เรื่อง "ตุ๊กตาไล่ฝน" มาให้อ่านกัน (ขายของอีกแล้ว ^^") เอ้าเชิญอ่านเลยครับท่านผู้ชม

                                                               คำนำผู้เขียน

           ครอบครัวในวันที่พ่อและแม่เกิดมีปัญหากัน ลูกผู้เฝ้ามองดูอยู่มีหรือจะไม่เจ็บปวด และหากถึง ขั้นวิวาทลงไม้ลงมือ ลูกจะวิ่งเข้าไปห้ามเสมอ  ในบางครั้งฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งบอกว่า เป็นเรื่อง ของผู้ใหญ่ให้ถอยห่าง ลูกก็จะถอยห่างอย่างตั้ง คำถามว่า ไม่ใช่เรื่องของลูก ด้วยหรือ จวบกระทั่งวันที่พ่อแม่เลิกร้างกัน แม้จะเหลือ ใครคนใดคนหนึ่งไว้ให้เคียงข้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ความสุขความและอบอุ่นของลูกสักส่วนย่อมแหว่งวิ่นไป

แล้วถ้าสมมุติว่า การเลิกร้างของพ่อแม่เหลือลูกทิ้งไว้ ตามลำพังล่ะ ลูกจะอยู่และเป็น อย่างไร---ตุ๊กตาไล่ฝนถูก เขียนขึ้นจากคำถามดังกล่าว นำเสนอผ่านชีวิตของไหม เด็กสาววัย 15 ปี ผู้พิการ

            ผู้เขียนไม่ได้มีความสุขแต่อย่างไร ที่เขียนความรัน ทดให้กับไหม บอกตามตรงอย่าง สัตย์จริง ยามไหมเศร้า  ความสงสารบีบเค้นหัวใจเหลือเกิน ตลอดเมื่อไหมร่ำไห้ น้ำตาจะ ไหลออกตามเกินหักห้าม บางครั้งหยุดเขียนกลาง คัน เพราะรู้สึกว่า ทำร้ายตัวละครมาก เกินไป ทั้งยังคล้าย ตัวเองถูกทำร้ายด้วย

              ทว่าเรื่องนั้นต้องดำเนินต่อจนจบ---กลับมาเขียนต่อ โดยพยายามบอกตัวเองว่า นี่เป็น เพียงเรื่องแต่งเท่านั้น ---แต่ลึก ๆ รู้ดี แต่งขึ้นจากเสี้ยวชีวิตหนึ่งวัยเยาว์ของตัวเอง ---นี่ กระมังที่ทำให้เศร้า และเสียน้ำตาบ่อยครา กว่าเรื่องจะจบลงได้

edit @ 10 Mar 2008 20:23:37 by ศักดา สาแก้ว

Comment

Comment:

Tweet

ดีจ้า
มีเนตแล้วว่างๆมาเขียนบล็อกถูกแล้ว
อิอิ
อ่านตอนท้ายอึ้งเลย*0*
ไม่รู้ว่ามีแบบนี้ด้ยอ่ะ
ไม่ค่อยได้รู้จักนักเขียน เอาแต่อ่านแล้วก็ซึ้งตามที่เค้าเขียน

#6 By Adriasoss on 2008-03-08 12:15

แวะมาทักทายครับ confused smile

การผ่านพ้นความยากลำบากที่ให้ร่างกายเราแข็งแกร่งขึ้น
จิตใจก็เช่นเดียวกัน ผมเชื่อย่างนั้น

#5 By oatato on 2008-03-07 19:22

ขอให้เสี้ยวหนึ่งที่อาจเคยผ่านเหตุการณ์เศร้าๆ มา ขอให้หัวใจเข้มแข็ง จากเด็กและเติบโต พอที่ยืนด้วยขาของตัวเอง และให้ประสบการณ์แย่ๆ เป็นดั่งครู ที่สอนให้เราไม่เดินไปในทางผิด เมื่อเราเป็นเด็กเรารู้สึกอย่างไร เมื่อเรามีลูก ลูกของเราก็รู้สึกเช่นนั้น เป็นกำลังใจให้นักเขียนตัวเล็กครับ big smile

#4 By หนึ่ง on 2008-03-07 18:35

ยินดีที่ได้รู้จักนักเขียนในexteenอีกคนนะคะ
ตอบเรื่องปั๊กก็จนปัญญาเหมือนกันค่ะ
เพราะหมาที่บ้านพันธุ์มิเนียเจอร์ พินเชอร์(หมากระเป๋า)ก็ขนร่วงจนหลังแหว่งๆน่าเกลียดทีเดียวค่ะ ไม่รู้จะช่วยยังไง
แต่ปัญญหาเบื้องต้นอาจมาจากแชมพูที่ใช้แรงไปหรือล้างไม่สะอาดก็ได้ค่ะ หรือไม่ก็เพราะเค้าคงแพ้อะไรซักอย่างก็ทำให้ขนร่วงได้ค่ะ

#3 By eeddy(อี๊ด) on 2008-03-07 18:34

มึงดูตรงปีสิอีปั๋ง นั่นมันปี 2007 sad smile

#2 By ตุ้ย since 2006 on 2008-03-07 18:16